Nina Simone -  Ain't Got No...I've Got Life

Από τις μεγαλύτερες καλλιτέχνιδες που πάτησαν στη γη.
Η Nina Simone τραγουδούσε πάντα με ψυχή και αυτό ήταν που απογείωνε πάντα τις ερμηνείες της.
Αυτό το τραγούδι απευθύνεται σε όσους νομίζουν πως  έχουν χάσει τα πάντα στη ζωή τους,όμως ξεχνούν πως... τίποτα δεν τους ανήκε ποτέ στα αλήθεια .Συχνά αυτό που κάνουμε είναι να ασχολούμαστε με την απόκτηση οικογένειας, καριέρας, χρήματος και ξεχνάμε αυτό που πραγματικά μας ανήκει και πρέπει να εκτιμάμε περισσότερο...τη ζωή μας!

                           κόκκινος κύκλος

Σε μια μικρή τρύπα  κάτω απ 'τη γη,
κρύψαμε αστέρια για να τα βρούν άλλοι.

Κι ήταν η μέρα που κρατούσες στη χούφτα σου
τα λόγια που δεν άκουσα.

Κι ήταν η μέρα που έβαζα σε κύκλο μια ημερομηνία,
για να θυμηθώ να τη ζήσω.

Δεν είναι γελοίο;
Κάποτε πιστεύαμε σε ιδέες και τώρα σε θαύματα.

Μη μου θυμώσεις.
Αλλά σε είδα κρυφά να χαράζεις κάθετες γραμμές στο χαρτί.

-  Ποιός είναι ο πιο σύντομος δρόμος;
-  Δεν ξέρω,να διαλέξω στην τύχη;
-  Ναι.
-  Αυτός που μου δείχνουν τα μάτια σου.
                                                                        Μάρω Κάσσαρη

Αγαπάω και αδιαφορώ - Νικόλας Άσιμος

''Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς, είν’ πανάκριβο σ’ το λέω ν’ αγαπάς''.Αξεπέραστοι στίχοι και αξεπέραστη ερμηνεία από τον Νικόλα Άσιμο .Το μόνο καλλιτέχνη που όχι απλά αναμασούσε αντισυμβατικές ιδέες αλλά τόλμησε να τις κάνει τρόπο ζωής.Κι επειδή  η αγάπη είναι δύσκολο να εκφραστεί με λόγια , το τραγούδι είναι αφιερωμένο σε εκείνον που μ 'έκανε ν 'αλλάξω γνώμη και να ανακαλύψω ...την πιο απλή του κόσμου συνταγή.

Δραμαμίνη -  Κυριακή του Κ. Γ. Καρυωτάκη

ΚΥΡΙΑΚΗ

Ὁ ἥλιος ψηλότερα θ᾿ ἀνέβει
σήμερα πού ῾ναι Κυριακή.
Φυσάει τὸ ἀγέρι καὶ σαλεύει
μιὰ θημωνιὰ στὸ λόφο ἐκεῖ.

Τὰ γιορτινὰ θὰ βάλουν, κι ὅλοι
θά ῾χουν ἀνάλαφρη καρδιά:
κοίτα στὸ δρόμο τὰ παιδιά,
κοίταξε τ᾿ ἄνθη στὸ περβόλι.

Τώρα καμπάνες ποὺ χτυπᾶνε
εἶναι ὁ θεὸς ἀληθινός.
Πέρα τὰ σύννεφα σκορπᾶνε
καὶ μεγαλώνει ὁ οὐρανός.

Ἄσε τὸν κόσμο στὴ χαρά του
κι ἔλα, ψυχή μου, νὰ σοῦ πῶ,
σὰν τραγουδάκι χαρωπό,
ἕνα τραγούδι τοῦ θανάτου.

 

Ο Τέλλος Άγρας για τον Καρυωτάκη (κείμενο δημοσιευμένο στα 1935 στο περ. Νέα Γράμματα)

-- «Τι κρίμα! αν δεν αυτοκτονούσε θα γινόταν μεγάλος ποιητής!», έτσι είπαν, όσοι κατά βάθος πιστεύουν (κι είναι οι περισσότεροι) ότι η Τέχνη, και ειδικώτερα η Ποίησις, είναι απλή ασχολία -- πράγμα ανεξάρτητο από τη ζωή.

Μα συχνά έχουν λάθος. Για έναν αληθινό ποιητή, και μάλιστα γι' αντιπροσπωευτικό ποιητή, ζωή και τέχνη γίνονται ένα. Για έναν αληθινό ποιητή, το έργο του, σαρξ εκ της σαρκός του και οστούν εκ των οστών του, δεν είναι άλλο, παρά τυχαία -- και μοιραία -- έκφραση της ζωής του, όμοια μ' όλες τις άλλες, σε τρόπο που η τέχνη του να είναι η ζωή του και η ζωή του να είναι η τέχνη του, μαζί ν' αρχίζουν, μαζί να προχωρούν και μαζί να τελειώνουν.

Ένας μεγάλος ποιητής έπινε αψέντι. Έγινε αλκοολικός. Δεν έπινε βέβαια αψέντι για να γράψει. Αλλ' ούτε κι έπαψε να πίνη για να γράφη! Τα ποιήματά του είναι ποιήματα του ανθρώπου που είχε το πάθος του αλκοολισμού, έργα και σταθμοί του ανθρώπου που κατάντησε να γίνη αλκοολικός και να σέρνεται στα νοσοκομεία. Μα έτσι είναι! Διαφορετικά, θα ήσαν έργα άλλου ποιητού. Έτσι κι οι σφαίρες του Καρυωτάκη. Έπληξαν τη ζωή του, αλλά όχι την Ποίησή του. Η ποίησις του -- εκείνη είχε τελειώσει πριν από την αυτοκτονία του. Οι Ιδανικοί Αυτόχειρες, το Εμβατήριο Πένθιμο και Κατακόρυφο, η Δικαίωσις, η Πρέβεζα μας το λέγουν καθαρά! Η αυτοκτονία έχει γίνει κιόλας θέμα της ποιήσεώς του -- φυσικά, το τελευταίο. Αν λοιπόν ο Καρυωτάκης επιζούσε, θα επιζούσε ο άνθρωπος· αλλά όχι ο ποιητής. Και ποιος ξέρει πώς θα επιζούσε ο άνθρωπος! Μήπως ολίγοι καλλιτέχναι επέζησαν από το έργο τους; Ποιήματα όμως, ποιήματα αληθινά δεν υπήρξαν, παρά οσάκις ο ποιητής έφυγεν, ελέυθερος, από την πρόχειρη και μηχανικήν αντίληψη της ζωής -- ελεύθερος, κι ας γίνη ό,τι γίνη! Δόξα αληθινή δεν υπήρξε, παρά μόνο για τους απόντας -- δηλαδή μόνο για κείνους, που αφημένοι εντελώς είτε μέσα στους εσωτερικούς των σπαραγμούς, είτε μέσα στην εσωτερική των ικανοποίηση, την είχαν προσπεράσει, και την έβλεπαν αδιάφορα και μακρινά. -- Και μόνο η Ποίησις; Και μόνον η Δόξα; Αληθινά, κανένα στοιχείον από τον εσωτερικόν κόσμο, τον κόσμο της αναγκαίας τελειοποιήσεως, κανένα στοιχείο δεν ημπορούμε ν' αφήσωμε και για τους άλλους, παρά μόνο από τη στιγμή που εμείς οι ίδιοι το έχομε προσπεράσει.

Η ζωή του Καρυωτάκη έφερε τη μελαγχολία του. Η μελαγχολία του, την ταραγμένη φαντασία -- τη δίψα του αντι-λογικού, του φαουστικού. Η φαντασία έφερε τις Ελεγείες. Οι Ελεγείες έφερεαν τις Σάτιρες. Οι Σάτιρες την αυτοκτονία. -- Αλλιώς δεν μπορούσε να γίνει...

 Πηγή :http://politikokafeneio.com/kariotakis/arthra-apopsis-sxolia.htm

      

Δημήτρης Παναγόπουλος - Αύρα εσπερινή (1988)

                                 
        Παλιό κομμάτι ,ωστόσο αγαπημένο.

                         
               

    Όταν ο  «Κοσµοναύτης» άλλαξε τα δεδομένα στην κινηματογραφική βιομηχανία...

Στην Ισπανία ο Νίκολας Αλκάλα µαζί µε µια οµάδα συµφοιτητών του ξεκίνησαν µια εταιρία παραγωγής, την RIOT µε στόχο να παράγουν ταινίες και την πλαισίωσαν µε ένα ιδεολογικό µανιφέστο. Το φιλόδοξο σχέδιο τους βρήκε τοίχο και από την ανεξάρτητη παραγωγή και από τα µεγαλύτερα στούντιο. Εκείνοι όµως δεν έβαλαν το κεφάλι κάτω. Όταν δεν πάει ο Μωάµεθ στο βουνό, πάει το βουνό στον Μωάµεθ.
 

Χρησιµοποίησαν το διαδίκτυο για να κάνουν crowd funding. Τα πράγµατα δεν πήγαιναν τόσο καλά ακόµα και όταν έφτιαξαν το πρώτο (άκρως εντυπωσιακό, www.thecosmonaut.org) τρέιλερ της πρώτης τους ταινίας µε τίτλο «Κοσµοναύτης». Χρειάστηκε η προβολή του πρότζεκτ να γίνει από µία δηµοφιλή εκποµπή για να κατακτήσει κοινό, χρηµατοδότες και υποστηρικτές. Σήµερα η ταινία οδεύει προς την ολοκλήρωση της.  Aκόµα και οι άσπονδοι φίλοι του πρότζεκτ, ασπάστηκαν και υποστηρίζουν την ιδέα βλέποντας πως εκεί βρίσκεται το µέλλον. Ο Νίκολας Αλκάλα  µιλάει στο http://www.ypovrixio.gr για τη µεγαλύτερη επανάσταση στην ιστορία του κινηµατογράφου που συντελείται αυτή τη στιγµή.

Πως ξεκίνησε η ιδέα του «κοσµοναύτη»:

«Ξεκινήσαµε ως τρεις φοιτητές κινηµατογραφικής σχολής που θέλαµε να γυρίσουµε µια ταινία. Δεν είχαµε όµως κανενός τύπου «διασύνδεση» µε την βιοµηχανία θεάµατος ή κάποιο «δανειοληπτικό-επενδυτικό οργανισµό» . Αποφασίσαµε να βρούµε κεφάλαιο για το πρότζεκτ µας µέσω του διαδικτύου. Μέχρι στιγµής καταφέραµε και µαζέψαµε από πέντε χιλιάδες απλούς πολίτες από όλο τον κόσµο 400.000 €»!

Γιατί αποτελεί πρωτοπορία;

«Για τα δεδοµένα της Ισπανίας αυτό ήταν επαναστατικό επειδή είµαστε οι πρώτοι που το καταφέρνουµε µε τέτοιο βαθµό επιτυχίας. Πλέον είµαστε πεπεισµένοι ότι η βιοµηχανία καταρρέει διότι ο κόσµος προτιµά να βλέπει ταινίες στον υπολογιστή του. Για πολλά χρόνια τις τελικές αποφάσεις έπρεπε να τις παίρνουν οι διανοµείς και οι εµπλεκόµενοι στην παραγωγή»

Το µότο του «Κοσµοναύτη» είναι «κατεβάστε την ταινία µας». Αυτό ποιούς ενοχλεί;

«Το πρόβληµα της πειρατείας ξεκίνησε από τους ίδιους τους παραγωγούς. Εκείνοι δεν επέτρεπαν στον κόσµο να παρακολουθήσει τις ταινίες µε τον τρόπο που επιθυµούσε. Πρόθεση µας είναι η ταινία να διανεµηθεί δωρεάν στον κόσµο µέσω του ίντερνετ γεγονός που ανατρέπει τα καθιερωµένα. Είναι κάτι που αν πετύχει θα ανατρέψει τις ισορροπίες της βιοµηχανίας». 

Ο κινηµατογράφος καταλήγει στα χέρια του κοινού;

«H βιοµηχανία έχει ήδη λοιπόν αλλάξει. Μέσω διαδικτύου µπορείς να δεις όσες ταινίες θέλεις ακριβώς την ίδια στιγµή που κάνουν πρεµιέρα. Αν η βιοµηχανία το καταλάβει αυτό και αποφασίσει να προσφέρει µε τον ίδιο τρόπο τις ταινίες, θα συρρικνωθεί. Ο κόσµος λοιπόν αλλάζει και η βιοµηχανία απλά προσπαθεί να ακολουθήσει την αλλαγή». 

Κρίση και κινηµατογράφος πάνε µαζί;

«Εξαιτίας της κρίσης και του διαδικτύου υπάρχει µια ενδυνάµωση στις νέες πρωτοβουλίες. Μέσα από το διαδίκτυο η κρίση µοιάζει µεγαθήριο, ίσως και πιο ισχυρή από ότι είναι, όµως το ίδιο µέσο οδήγησε στην επανάσταση των αγανακτισµένων. Ο τρόπος επικοινωνίας µας αλλάζει συλλήβδην όπως και ο τρόπος που βλέπουµε ή παρακολουθούµε τα γεγονότα και τις εξελίξεις.  Άρα η κρίση είναι κάτι και καλό αφού µας οδηγεί σε αλλαγές. Για µένα οι αλλαγές είναι πάντα κάτι καλό».

Πηγή  :http://www.ypovrixio.gr

           Έλα πάρε με - Γιάννης Χαρούλης