κόκκινος κύκλος

Σε μια μικρή τρύπα  κάτω απ 'τη γη,
κρύψαμε αστέρια για να τα βρούν άλλοι.

Κι ήταν η μέρα που κρατούσες στη χούφτα σου
τα λόγια που δεν άκουσα.

Κι ήταν η μέρα που έβαζα σε κύκλο μια ημερομηνία,
για να θυμηθώ να τη ζήσω.

Δεν είναι γελοίο;
Κάποτε πιστεύαμε σε ιδέες και τώρα σε θαύματα.

Μη μου θυμώσεις.
Αλλά σε είδα κρυφά να χαράζεις κάθετες γραμμές στο χαρτί.

-  Ποιός είναι ο πιο σύντομος δρόμος;
-  Δεν ξέρω,να διαλέξω στην τύχη;
-  Ναι.
-  Αυτός που μου δείχνουν τα μάτια σου.
                                                                        Μάρω Κάσσαρη

Αγαπάω και αδιαφορώ - Νικόλας Άσιμος

''Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς, είν’ πανάκριβο σ’ το λέω ν’ αγαπάς''.Αξεπέραστοι στίχοι και αξεπέραστη ερμηνεία από τον Νικόλα Άσιμο .Το μόνο καλλιτέχνη που όχι απλά αναμασούσε αντισυμβατικές ιδέες αλλά τόλμησε να τις κάνει τρόπο ζωής.Κι επειδή  η αγάπη είναι δύσκολο να εκφραστεί με λόγια , το τραγούδι είναι αφιερωμένο σε εκείνον που μ 'έκανε ν 'αλλάξω γνώμη και να ανακαλύψω ...την πιο απλή του κόσμου συνταγή.

Δραμαμίνη -  Κυριακή του Κ. Γ. Καρυωτάκη

ΚΥΡΙΑΚΗ

Ὁ ἥλιος ψηλότερα θ᾿ ἀνέβει
σήμερα πού ῾ναι Κυριακή.
Φυσάει τὸ ἀγέρι καὶ σαλεύει
μιὰ θημωνιὰ στὸ λόφο ἐκεῖ.

Τὰ γιορτινὰ θὰ βάλουν, κι ὅλοι
θά ῾χουν ἀνάλαφρη καρδιά:
κοίτα στὸ δρόμο τὰ παιδιά,
κοίταξε τ᾿ ἄνθη στὸ περβόλι.

Τώρα καμπάνες ποὺ χτυπᾶνε
εἶναι ὁ θεὸς ἀληθινός.
Πέρα τὰ σύννεφα σκορπᾶνε
καὶ μεγαλώνει ὁ οὐρανός.

Ἄσε τὸν κόσμο στὴ χαρά του
κι ἔλα, ψυχή μου, νὰ σοῦ πῶ,
σὰν τραγουδάκι χαρωπό,
ἕνα τραγούδι τοῦ θανάτου.

 

Ο Τέλλος Άγρας για τον Καρυωτάκη (κείμενο δημοσιευμένο στα 1935 στο περ. Νέα Γράμματα)

-- «Τι κρίμα! αν δεν αυτοκτονούσε θα γινόταν μεγάλος ποιητής!», έτσι είπαν, όσοι κατά βάθος πιστεύουν (κι είναι οι περισσότεροι) ότι η Τέχνη, και ειδικώτερα η Ποίησις, είναι απλή ασχολία -- πράγμα ανεξάρτητο από τη ζωή.

Μα συχνά έχουν λάθος. Για έναν αληθινό ποιητή, και μάλιστα γι' αντιπροσπωευτικό ποιητή, ζωή και τέχνη γίνονται ένα. Για έναν αληθινό ποιητή, το έργο του, σαρξ εκ της σαρκός του και οστούν εκ των οστών του, δεν είναι άλλο, παρά τυχαία -- και μοιραία -- έκφραση της ζωής του, όμοια μ' όλες τις άλλες, σε τρόπο που η τέχνη του να είναι η ζωή του και η ζωή του να είναι η τέχνη του, μαζί ν' αρχίζουν, μαζί να προχωρούν και μαζί να τελειώνουν.

Ένας μεγάλος ποιητής έπινε αψέντι. Έγινε αλκοολικός. Δεν έπινε βέβαια αψέντι για να γράψει. Αλλ' ούτε κι έπαψε να πίνη για να γράφη! Τα ποιήματά του είναι ποιήματα του ανθρώπου που είχε το πάθος του αλκοολισμού, έργα και σταθμοί του ανθρώπου που κατάντησε να γίνη αλκοολικός και να σέρνεται στα νοσοκομεία. Μα έτσι είναι! Διαφορετικά, θα ήσαν έργα άλλου ποιητού. Έτσι κι οι σφαίρες του Καρυωτάκη. Έπληξαν τη ζωή του, αλλά όχι την Ποίησή του. Η ποίησις του -- εκείνη είχε τελειώσει πριν από την αυτοκτονία του. Οι Ιδανικοί Αυτόχειρες, το Εμβατήριο Πένθιμο και Κατακόρυφο, η Δικαίωσις, η Πρέβεζα μας το λέγουν καθαρά! Η αυτοκτονία έχει γίνει κιόλας θέμα της ποιήσεώς του -- φυσικά, το τελευταίο. Αν λοιπόν ο Καρυωτάκης επιζούσε, θα επιζούσε ο άνθρωπος· αλλά όχι ο ποιητής. Και ποιος ξέρει πώς θα επιζούσε ο άνθρωπος! Μήπως ολίγοι καλλιτέχναι επέζησαν από το έργο τους; Ποιήματα όμως, ποιήματα αληθινά δεν υπήρξαν, παρά οσάκις ο ποιητής έφυγεν, ελέυθερος, από την πρόχειρη και μηχανικήν αντίληψη της ζωής -- ελεύθερος, κι ας γίνη ό,τι γίνη! Δόξα αληθινή δεν υπήρξε, παρά μόνο για τους απόντας -- δηλαδή μόνο για κείνους, που αφημένοι εντελώς είτε μέσα στους εσωτερικούς των σπαραγμούς, είτε μέσα στην εσωτερική των ικανοποίηση, την είχαν προσπεράσει, και την έβλεπαν αδιάφορα και μακρινά. -- Και μόνο η Ποίησις; Και μόνον η Δόξα; Αληθινά, κανένα στοιχείον από τον εσωτερικόν κόσμο, τον κόσμο της αναγκαίας τελειοποιήσεως, κανένα στοιχείο δεν ημπορούμε ν' αφήσωμε και για τους άλλους, παρά μόνο από τη στιγμή που εμείς οι ίδιοι το έχομε προσπεράσει.

Η ζωή του Καρυωτάκη έφερε τη μελαγχολία του. Η μελαγχολία του, την ταραγμένη φαντασία -- τη δίψα του αντι-λογικού, του φαουστικού. Η φαντασία έφερε τις Ελεγείες. Οι Ελεγείες έφερεαν τις Σάτιρες. Οι Σάτιρες την αυτοκτονία. -- Αλλιώς δεν μπορούσε να γίνει...

 Πηγή :http://politikokafeneio.com/kariotakis/arthra-apopsis-sxolia.htm

      

Δημήτρης Παναγόπουλος - Αύρα εσπερινή (1988)

                                 
        Παλιό κομμάτι ,ωστόσο αγαπημένο.

                         
               

    Όταν ο  «Κοσµοναύτης» άλλαξε τα δεδομένα στην κινηματογραφική βιομηχανία...

Στην Ισπανία ο Νίκολας Αλκάλα µαζί µε µια οµάδα συµφοιτητών του ξεκίνησαν µια εταιρία παραγωγής, την RIOT µε στόχο να παράγουν ταινίες και την πλαισίωσαν µε ένα ιδεολογικό µανιφέστο. Το φιλόδοξο σχέδιο τους βρήκε τοίχο και από την ανεξάρτητη παραγωγή και από τα µεγαλύτερα στούντιο. Εκείνοι όµως δεν έβαλαν το κεφάλι κάτω. Όταν δεν πάει ο Μωάµεθ στο βουνό, πάει το βουνό στον Μωάµεθ.
 

Χρησιµοποίησαν το διαδίκτυο για να κάνουν crowd funding. Τα πράγµατα δεν πήγαιναν τόσο καλά ακόµα και όταν έφτιαξαν το πρώτο (άκρως εντυπωσιακό, www.thecosmonaut.org) τρέιλερ της πρώτης τους ταινίας µε τίτλο «Κοσµοναύτης». Χρειάστηκε η προβολή του πρότζεκτ να γίνει από µία δηµοφιλή εκποµπή για να κατακτήσει κοινό, χρηµατοδότες και υποστηρικτές. Σήµερα η ταινία οδεύει προς την ολοκλήρωση της.  Aκόµα και οι άσπονδοι φίλοι του πρότζεκτ, ασπάστηκαν και υποστηρίζουν την ιδέα βλέποντας πως εκεί βρίσκεται το µέλλον. Ο Νίκολας Αλκάλα  µιλάει στο http://www.ypovrixio.gr για τη µεγαλύτερη επανάσταση στην ιστορία του κινηµατογράφου που συντελείται αυτή τη στιγµή.

Πως ξεκίνησε η ιδέα του «κοσµοναύτη»:

«Ξεκινήσαµε ως τρεις φοιτητές κινηµατογραφικής σχολής που θέλαµε να γυρίσουµε µια ταινία. Δεν είχαµε όµως κανενός τύπου «διασύνδεση» µε την βιοµηχανία θεάµατος ή κάποιο «δανειοληπτικό-επενδυτικό οργανισµό» . Αποφασίσαµε να βρούµε κεφάλαιο για το πρότζεκτ µας µέσω του διαδικτύου. Μέχρι στιγµής καταφέραµε και µαζέψαµε από πέντε χιλιάδες απλούς πολίτες από όλο τον κόσµο 400.000 €»!

Γιατί αποτελεί πρωτοπορία;

«Για τα δεδοµένα της Ισπανίας αυτό ήταν επαναστατικό επειδή είµαστε οι πρώτοι που το καταφέρνουµε µε τέτοιο βαθµό επιτυχίας. Πλέον είµαστε πεπεισµένοι ότι η βιοµηχανία καταρρέει διότι ο κόσµος προτιµά να βλέπει ταινίες στον υπολογιστή του. Για πολλά χρόνια τις τελικές αποφάσεις έπρεπε να τις παίρνουν οι διανοµείς και οι εµπλεκόµενοι στην παραγωγή»

Το µότο του «Κοσµοναύτη» είναι «κατεβάστε την ταινία µας». Αυτό ποιούς ενοχλεί;

«Το πρόβληµα της πειρατείας ξεκίνησε από τους ίδιους τους παραγωγούς. Εκείνοι δεν επέτρεπαν στον κόσµο να παρακολουθήσει τις ταινίες µε τον τρόπο που επιθυµούσε. Πρόθεση µας είναι η ταινία να διανεµηθεί δωρεάν στον κόσµο µέσω του ίντερνετ γεγονός που ανατρέπει τα καθιερωµένα. Είναι κάτι που αν πετύχει θα ανατρέψει τις ισορροπίες της βιοµηχανίας». 

Ο κινηµατογράφος καταλήγει στα χέρια του κοινού;

«H βιοµηχανία έχει ήδη λοιπόν αλλάξει. Μέσω διαδικτύου µπορείς να δεις όσες ταινίες θέλεις ακριβώς την ίδια στιγµή που κάνουν πρεµιέρα. Αν η βιοµηχανία το καταλάβει αυτό και αποφασίσει να προσφέρει µε τον ίδιο τρόπο τις ταινίες, θα συρρικνωθεί. Ο κόσµος λοιπόν αλλάζει και η βιοµηχανία απλά προσπαθεί να ακολουθήσει την αλλαγή». 

Κρίση και κινηµατογράφος πάνε µαζί;

«Εξαιτίας της κρίσης και του διαδικτύου υπάρχει µια ενδυνάµωση στις νέες πρωτοβουλίες. Μέσα από το διαδίκτυο η κρίση µοιάζει µεγαθήριο, ίσως και πιο ισχυρή από ότι είναι, όµως το ίδιο µέσο οδήγησε στην επανάσταση των αγανακτισµένων. Ο τρόπος επικοινωνίας µας αλλάζει συλλήβδην όπως και ο τρόπος που βλέπουµε ή παρακολουθούµε τα γεγονότα και τις εξελίξεις.  Άρα η κρίση είναι κάτι και καλό αφού µας οδηγεί σε αλλαγές. Για µένα οι αλλαγές είναι πάντα κάτι καλό».

Πηγή  :http://www.ypovrixio.gr

           Έλα πάρε με - Γιάννης Χαρούλης

 

 Γκίντερ Βάλραφ: 
ο δημοσιογράφος που προκειμένου να ζήσει από πρώτο χέρι τις καταστάσεις που ήθελε να καταγγείλει, έγινε κομμάτι τους .

Στη δεκαετία του '60 ένας 22χρονος Γερμανός δημοσιογράφος, ο Γκίντερ Βάλραφ, κάνει ένα εξάμηνο ταξίδι με οτοστόπ, επισκέπτεται τα νυχτερινά άσυλα της Σκανδιναβίας και δημοσιεύει το πρώτο του ρεπορτάζ για το μεγαλύτερο άσυλο αστέγων της Γερμανίας, το Ρik As στο Αμβούργο. Στα χρόνια που πέρασαν, ο δημοσιογράφος αυτός γίνεται διάσημος σε όλο τον κόσμο, ενώ στην Ελλάδα είναι γνωστός και για έναν επιπλέον λόγο, καθώς τον Μάιο του 1974 αλυσοδέθηκε στο Σύνταγμα διαμαρτυρόμενος για το δικτατορικό καθεστώς και εν συνεχεία συνελήφθη, δικάστηκε (με συνήγορο τον Γ.Α. Μαγκάκη) και φυλακίστηκε μέχρι την πτώση της χούνταςΤο 1975 δημοσίευσε τις εμπειρίες του στο βιβλίο «Ο φασισμός δίπλα μας. H Ελλάδα του χθες - Ένα δίδαγμα για το αύριο» (Unser Faschismus nebenan. Griechenland gestern - ein Lehrstück für morgen).

Το 2008, σε ηλικία 66 ετών, ο Βάλραφ παίρνει ξανά τους δρόμους και γνωρίζει από τα μέσα τα καταλύματα αστέγων στην Κολονία, τη Φρανκφούρτη, το Αννόβερο και άλλες πόλεις, στο πλαίσιο άλλης μιας πολύμηνης επιτόπιας έρευνάς του για τη σκοτεινή πλευρά του γερμανικού θαύματος. Με τη βοήθεια επαγγελματιών μακιγιέρ, μεταμφιέζεται, αποκτά ψεύτικα στοιχεία, αλλάζει «χαρακτήρα» και εισέρχεται χωρίς φόβο αλλά με πάθος στα στόματα των λύκων.Κι έτσι λοιπόν κυκλοφορεί με τη δανεική ταυτότητα ενός φίλου που επισήμως έχει δηλώσει ανέστιος και διαθέτει το ειδικό αναγνωριστικό αυτοκόλλητο στο διαβατήριό του.Οι τίτλοι των βιβλίων του, πολλά από τα οποία αποτελούν συλλογές με ρεπορτάζ, είναι ενδεικτικοί: Σε χρειαζόμαστε: Εργάτης στις γερμανικές βιομηχανίες ,  13 ανεπιθύμητα ρεπορτάζ,   Εσείς εκεί πάνω,   εμείς εκεί κάτω,   Ο φασισμός δίπλα μας.

Και ενώ στην Ελλάδα του σήμερα οι 7 στους 10 είναι άνεργοι ο Βάλραφ δίνει την δική του άποψη.Μιλάει για διάφορες κατηγορίες ιδρυμάτων γι' άστεγους: υπνοθήκες έκτακτης ανάγκης, κοντέινερ, κυβόσχημα τσιμεντένια καταφύγια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, άσυλα της Εκκλησίας, κινητές μονάδες. Δεν εξωραΐζει τον κόσμο των αστέγων, δεν τον γοητεύει η υποτιθέμενη γραφικότητα του περιθωρίου, δεν επιδεικνύει την προσωπική του ευαισθησία. Κυρίως δείχνει το πόσο εύκολα μπορεί μια νοικοκυρεμένη ζωή να ανατραπεί. Και ο διάχυτος φόβος ότι εύκολα στην Ελλάδα μπορεί κανείς να καταλήξει απλήρωτος ή άνεργος και ανασφάλιστος και να οδηγηθεί στην εξαθλίωση είναι το νήμα που συνδέει τη μαρτυρία του Γερμανού δημοσιογράφου με ό,τι ζούμε στην Ελλάδα του 2013.

Κι ακριβώς επειδή αυτό το είδος της βιωματικής δημοσιογραφίας φαντάζει σε όλους ουτοπικό, ο Βάλραφ μπορεί επάξια να θεωρηθεί από τους πλέον μαχητικούς, στρατευμένους και πολυδιαβασμένους δημοσιογράφους στον κόσμο . 

Πηγές :  http://spoudasterion.pblogs.gr

               http://news.kathimerini.gr

               http://toparathyro.com